Home » Erkenning: begrip met twee gezichten

Erkenning: begrip met twee gezichten

De lockdown maakt onder meer duidelijk hoe anders mensen in het leven staan. Voor sommigen lijken de gangbare (vlucht)routes waarlangs ze gewoonlijk naar erkenning zoeken, afgesneden, met alle gevolgen van dien. Voor anderen, wellicht een minderheid, voelt de lockdown als een verademing: eindelijk rust en stilte, niet meer hoeven wegvluchten, integendeel, met jezelf de confrontatie aangaan. Dit kan pijnlijk zijn maar is achteraf sowieso verrijkend. 

Foto © Engin Akyurt via Pixabay

De laatste jaren zijn me gaandeweg een aantal kwesties duidelijker geworden. Ik beperk me tot een soort van rode draad die naar boven komt in de levensverhalen die me worden toevertrouwd. De mens is van nature een wezen dat om erkenning vraagt. Erkenning is levensnoodzakelijk. Zonder erkenning is er geen leven. 

Erkenning is een begrip met twee gezichten. Het is volkomen menselijk en ook wenselijk om erkenning te krijgen voor datgene wat je doet, privé en/of professioneel. Het is al even menselijk om erkenning te willen krijgen als persoon, om gewaardeerd te worden als mens. Bij dat laatste wringt het schoentje, en meer dan dat. Het ligt aan de basis van een brede psychische en psychosomatische problematiek. 

De twee vormen van erkenning – voor wat je doet en voor wie je bent – lijken met elkaar verwisseld te worden. In zowat alles wat we doen zoeken we de erkenning voor wie we zijn. We zijn er ons niet van bewust. Zeg eens eerlijk: wat maakt dat je doet wat je doet? Hard werken, altijd bezig zijn, meer zorgen voor anderen dan voor jezelf, alles perfect willen doen, geen fouten mogen maken, tussen de regels de aandacht opeisen, je kennis etaleren, de meerdere willen zijn, overal de bemiddelaarsrol opnemen et cetera

Van alle diersoorten is de mens degene die het langst in een toestand van totale afhankelijkheid opgroeit. Dat er in de eerste levensjaren bepaalde tekorten worden opgelopen, meestal van emotionele aard en ondanks alle goede intenties, spreekt bijna vanzelf. Het menselijk organisme is er zelfs op voorzien: de pijn die gepaard gaat met de tekorten wordt geparkeerd en stevig ommuurd in het kind-bewustzijn. Van daaruit zal de pijn (blocked energy) onbewust het zoeken naar erkenning blijven aansturen, en niet alleen het zoeken naar erkenning. Hier bestaat een overduidelijke correlatie met het fenomeen burn-out.  

Het geheim is dat de echte erkenning die je zoekt, de erkenning voor wie je bent als mens, niet te vinden is in de buitenwereld. Het is de illusie waarin je blindelings blijft meedraaien. Het is zo aangeleerd en je wordt erin aangemoedigd. De levensnoodzakelijke erkenning, waar je zoveel hoop in koestert, kan je echter uitsluitend bij jezelf vinden. Dit transformatieproces impliceert bewustwording, heling en veel oefenen. Tenslotte, oefening baart kunst, levenskunst. 

“If you are depressed you are living in the past. If you are anxious you are living in the future. If you are at peace you are living in the present.”

Lao-Tzu
Share
Share